Tijdens de les Crosslab gingen we op onderzoek uit naar de zintuigen Horen en Zien. Ik vind het zo vanzelfsprekend dat ik op straat kan lopen over het voetpad en dat ik kan uitwijken voor toeterende auto’s. Het is erg interessant om bij die ‘gewoonte’ eens stil te staan.
Met een klein groepje gingen we twee aan twee een ‘doodnormaal’ rondje lopen door Rotterdam. Als eerst deed ik mijn oordoppen in en zou ik de geblinddoekte Dorian naar de Willemsbrug begeleiden. In het begin van de tocht kon ik nog vrij goed geluid om me heen horen maar hoe verder we kwamen, hoe meer de doppen naar je oren vormen waardoor ik niks meer kon horen. Erg gek, dat je eigenlijk niet kunt communiceren met elkaar omdat Dorian natuurlijk niks kon zien, je was totaal aan elkaar overgeleverd. Het was erg grappig toen Dorian op haar mobiel gebeld werd, ze wilde opnemen maar kon natuurlijk niet zien wie er aan de lijn hing. Ze zei dat ik maar moest opnemen maar ik kon natuurlijk niks horen! De telefoon bleef maar overgaan maar we konden allebei niet reageren, dan ben je toch wel een beetje gehandicapt. Op de terugweg vanaf de brug hadden we de rollen omgedraaid en was ik even blind. Heel vreemd is dat, je voelt je zo machteloos en afhankelijk! De weg die ik net had gelopen leek wel een uur te duren en alle geluiden van auto’s, scooters en fietsers maakt de tocht nog enger. Toch ben je dan wel heel bewust van alle geluiden om je heen, ook genoot ik erg van de wind waar ik me normaal gesproken niet zo van bewust ben.
We zijn die middag nog naar Dudok gelopen. Het was behoorlijk druk in de wijk dus we hadden veel bekijks. Dorian was weer degene die geblinddoekt was, ik kon niks horen en dat was maar goed ook. Iedereen keek ons aan op straat, het zag er natuurlijk ook wel vreemd uit; 8 meiden in een rij waarvan er 4 geblinddoekt zijn met een grote zwarte lap stof. Vervolgens zijn we met de metro naar Centraal station gelopen. Dorian wilde graag de uitdaging aangaan om als ‘blinde’ met de metro te reizen. Ik liep voorop zodat Dorian mij kon volgen. Maar door de drukte om ons heel raakte Dorian een beetje in paniek waardoor ze snel in stapte. Ik had geen rekening gehouden met de palen in het gangpad (lijkt namelijk erg vanzelfsprekend), maar Dorian liep er dus tegenaan! Vervolgens wilde ze snel gaan zitten waardoor ze bij een vreemd meisje op schoot zat. Erg grappig allemaal!
Het is zo vreemd en eigenlijk een beetje minderwaardig als je zo afhankelijk bent van een ander. Je bent veel minder mobiel dan goedziende mensen. Soms wordt de onnodige vraag gesteld; wil je liever blind of doof zijn. Na dit onderzoek weet ik het zeker; allebei natuurlijk niet maar blind zijn is echt een handicap. Ik had al heel veel respect voor blinden maar nu ik weet hoe het er in het dagelijks leven aan toe gaat nog veel meer!
